تحولی عظیم در ساخت موشک

در دوم نوامبر ۲۰۰۶ ایران در افتتاحیه رزمایش10 روزه پیامبر اعظم(ص) شماری از این موشکها را شلیک کرد برد این موشکها از ۳۰۰ کیلومتر (شهاب ۱) تا ۲۰۰۰ کیلومتر (شهاب3) بود. شباهتهای زیادی از نظر فنی بین شهاب 2 و 3 وجود دارد، اما شهاب3 پیشرفتهتر بوده و از نظر الکترونیک با فن آوری جدید و رایانه هدایتی پیشرفته در آن به کار رفته است.

شهاب۲ از روی یک پرتابگر یا لانچر مخصوص پرتاب میشود که پس از سوخت گیری به صورت عمودی درآمده و پس از برنامه ریزی شلیک، با فشار دادن دکمه پرتاب شروع به پرواز نموده و مسیر بالستیکی خودش رو برای رسیدن به هدفش طی میکند. این موشک از ۴ بالک که در انتهای آن نصب شدند برای تغییر جهت و کنترل مسیر استفاده میکند.

موشک شهاب2 مثلِ یک ماشین، سوخت گیری میکند، در واقع قبل از اینکه موشک روشن و پرتاب شود، تانکرهای جداگانهای است که به محل پرتاب آمده و سوخت و اکسید کننده را زمانی که موشک به صورت افقی و بر روی پرتابگر است به مخازن آن تزریق کنند.

این فرایند کمی زمانبر بوده و چند ساعت طول میکشد و اگه این کار بر روی زمین و بدون استتارهای لازم انجام شود در این مدت ممکن است توسط دشمن شناسایی شود. این موضوع یک عامل منفی برای موشک های سوخت مایع به شمار میرود، البته یکی از راه حل های این کار استتارهای مناسب یا پرتاب موشک از زیر زمین یا سیلوهای زیر زمینی است که کشورما ن به این فناوری دست یافته است.